تاریخ سینمای ایران از آغاز تا سال 1357

انقلاب‌ها تاریخ را به قبل و بعد از خودشان تقسیم می‌کنند و میل به فراموش کردن گذشته‌ها دارند. اما بعد از وقوع‌شان، ناگاه نگاه‌هایی به دلایل گوناگون متوجه گذشته می‌شوند تا بالا و پست جهان پیشین را بازنگرند و به سنجش درآورند. کتاب تاریخ سینمای ایران (از آغاز تا 1357) هم محصول وضعیت یاد شده است. کم‌ترین زیان محو کردن آثار و اعمال گذشتگان، بازگشت آرام جهان کهنه و برقراری مناسباتی است که نسل‌هایی علیه آن شوریده‌اند. مشکل دیگری که زدودن شتابزده می‌آ‏فریند، خلل در تداوم طبیعی تاریخ یک ملت است که بی‌شک انباشته از فراز و نشیب و زشت و زیباست. گذر زمان ناگزیر با فراموشی و خاموشی همراه است و اگر فراز و فرودهای دوران در جریده‌ای صحیح و صادق ثبت نشود، زشتی‌ها و زیبایی‌ها به هم می‌آمیزند و باعث خلق دنیایی آشفته و ناعادلانه می‌شوند. نگارش این کتاب در آغاز دهه هزار و سیصد و شصت کوششی بود برای مقابله با گزند زمانه و جلوگیری از محو شدن رویدادها و واقعیت‌هایی که همراه با ماهیت و جلوه و رنگ‌شان، بنای سینمای ایران قبل از انقلاب را ایجاد کردند؛ بنایی موزون اما هم‌چنان پابرجا که چاپ یازدهم این کتاب گواه آن است.