غزل سیب (مجموعه داستان)

اما این روزها یک چیزی را خیلی خوب فهمیده‌ام امین که تمام دنیا و مافیهاش را هم اگر بهت بدهند به قیمت ولو یک نیمه اشک بچه‌ای معصوم به چی و چی قسم که نمی‌ارزد. نه به عطر چایی بین‌مان قسم که نمی‌ارزد.آخر دیگر چی مانده برامان که قسم بخوریم بهش؟این روزها دیگر حتی نازک‌تر از گل هم بهش نمی‌گویم. همه دلخوشی‌م هم همین است وخب به قول تو داریم آسته آسته راه می‌رویم که یک وقت گربه‌ای چیزی شاخی...راستی چند قرن رفته از عمر این ضرب‌المثل؟ یا چند قرن می‌گذرد از این مثل معروف که بیا دیوار موش دارد و موش هم گوش؟ هیچ فکرش را کرده‌ای اصلن که ماها همه‌مان چرا توی این ضرب‌المثل‌ها به دنیا می‌آییم و لالوهای همین مثل‌ها هم از دنیا می‌رویم؟ بگو آن جاها هم که اینجا نیست از همین خبرها هست؟