هتل مگنیفیک

اغلب قبل از اینکه خواهرم را ببینم، صدایش را می‌شنیدم و امشب هم فرقی نداشت. صدای ظریف زوسا که شباهت زیادی به صدای مادرمان داشت، از پنجره باز اقامتگاه بزیی به داخل ریخت؛ دست کم تا وقتی شباهت داشت که خواندن ترانه‌ای دم‌دستی را شروع کرد که اجزای حساس بدن مردها را با میوه خاصی مقایسه می‌کرد. بدون اینکه ساکنان اقامتگاه متوجه‌ام شوند، داخل خزیدم. دو دختر جوان وانمود می‌کردند با هم‌رقص‌های نامرئی می‌رقصند، ولی چشم همه افراد دیگر به خواهرم دوخته شده بود: بااستعدادترین دختری که آنجا بود. دخترهای خاصی در اقامتگاه بزیی اتاق می‌گرفتند. تقریبا همه‌شان شغل‌هایی داشتند که با دهان‌های بی‌چاک‌وبستشان تناسب داشت: خدمتکار نوبت دوم، کارگر کارخانه، آشپز رده‌پایین یا هر شغل کم‌درآمد دیگری در ویو کوئی؛ اسکله‌های قدیمی دورک. من در دباغی فریلاک کار می‌کردم، جایی که زن‌ها روی پاتیل‌های زاج و مخزن‌های رنگ دولا می‌شدند. ولی زوسا فرق داشت.