کنیزکان عمارت ملک‌خانی

برای توران‌خانم، که از اول گلش را از رنج و ماتم سررشته بودند، مرگ اردلان حکم عروسی را داشت. سال‌ها دنبال بهانه‌ای برای سوگواری می‌گشت و حالا خدا یک خوبش را در کاسه او گذاشته بود؛ پسری دانشگاه‌دیده،‌ رعنا، جوان، خوش‌قد‌و قیافه، در غربت،‌ در یک حادثه مرموز تصادف کشته می‌شود، جسدش هرگز به خانه بازگردانده نمی‌شود،‌ قبری برای او ساخته نمی‌شود تا کس و کارش عقده‌های دلشان را در کنار آن خالی کنند.

از او یتیمی باقی می‌ماند که معلوم نیست مادرش کی و کجایی بوده، و از همه مهم‌تر این پسر فرزند ارشد زنی بوده که تمام هنر و افتخارش زاییدن سه پسر برای طایفه ملک‌خانی و شوهر زن‌باره‌اش بوده. و حالا یکی از آن‌ها از صفحه روزگار محو شده. همان که بهترینشان بوده و مادرش او را از همه‌چیز و همه‌کس بیشتر دوست‌ داشته.