سینما و رنگ

در سال 1976 ادوارد برانيگان در جستار دوران‌سازش درباره رنگ و فيلم اظهار كرد كه نقد فيلم تا به امروز اغلب به گونه‌اي پيش رفته كه گويي همه فيلم‌ها سياه و سفيد ساخته شده‌اند. در عين شگفتي، اين وضع در 30 سال گذشته تغيير چنداني نكرده. رنگ، بر خلاف حوزه‌هاي اصلي تحقيق در مطالعات سينمايي ژانر، نظريه مولف، و سينماي ملي حوزه‌اي از تحقيق باقي مانده كه، به جز چند مورد، ابدا آن‌طور كه بايد و شايد به آن پرداخته نشده.

اين ناديده‌انگاري در مطالعات سينمايي عجيب است. رنگ نه مشخصه بي اهميت فيلم خام، بلكه عنصري است كه طراحان صحنه، فيلم‌برداران، و كارگردانان به دقت به آن توجه مي‌كنند، و همگي بايد به شيوه‌اي كه اين عنصر مي‌تواند معنا، فضا، حس، يا نشانه‌هاي ادراكي بسازد حساس باشند.

سينما و رنگ مقدمه‌اي است بر آنچه متون بنيادين مطاعه رنگ در نظر مي‌گيريم. با اين همه، لازم است كاركرد نويدبخش‌تري نيز داشته باشد و بسياري از مسائل و ايده‌هايي را كه بايد در هر مطالعه‌اي درباره رنگ به آن‌ها توجه كرد روشن سازد و، در عين حال، الهام بخش تحقيقات بيشتر در خصوص طرح‌هايي باشد كه در اين كتاب گرد آمده‌اند.