از موچی هم بیشتر دوستت دارم

«مغز همیشه کارراه‌اندازم مدام به یادم می‌آورد که بعد از هر تفریح در تعطیلات بهاری، باید برگردم خانه و با آن بوم خالی احمقانه روبه‌رو شوم. مغزم باید همیشه همه شکست‌هایم را به من یادآوری کند. آن گودال تاریک بی‌الهامی آنجا منتظرم خواهد بود تا دوباره به داخل خود بکشاندم. تکه موچی بزرگی را در دهانم می‌گذارم و سعی می‌کنم با احساس ترکیب جادویی طعم‌ها و بافت‌هایش آرام شوم. خوشمزه است، اما نمی‌تواند حواسم را پرت کند...»