فیلسوف در محضر ادیب (نامه‌نگاری شوپنهاور و گوته)

یک سوی داستان شوپنهاور جوان است که سری پرباد، آکنده از ایده و اندیشه، و سوی دیگر گوته سالخورده است، که سرد و گرم روزگار را چشیده و باد غروز از سر بیرون رانده. شوپنهاور که از هم‌روزگاران خود کمتر کسی را به چیزی می‌گیرد گوته را سخت ارج می‌نهد و انگهی از نقد اندیشه‌اش هم باکی ندارد. ای‌بسا سرانجام همین خوی آتشین او ادیب را ندکی می‌رماند و باب گفت‌و‌گوی قلمی آن دو را زودتر از زود می‌بندد.