لحظه مرگ من و ماندگاه

این حکایت چیزی را شهادت می‌دهد که تنها یک‌بار روی داده، تاریخ خورده و پیش آمده است، که می‌شد پیش نیاید، در تاریخ و مکانی جایگزین‌ناپذیر، و برای کسی که در واقع تنها کسی است که می‌تواند در موردش شهادت بدهد، حتی اگر گواهی‌اش را در شبکه‌ای از اموری واقع ثبت کند که، به طور گسترده و شاید هم کاملا شدنی و عمومی باشند و قابل آزمودن. اما این گواهی هم پنهان و هم آشکار، هم خیالی و هم واقعی، هم ادبی و هم غیرادبی را تنها وقتی خوانا می‌شماریم، اگر خوانا باشد، که یک خواننده بتواند آن را بفهمد، حتی اگر چنین چیزی هرگز به واقع برای خود او پیش نیامده باشد.