از راه و رفته و رفتار

... حجازی به‌مهربانی بسیار از من سؤال‌ها پرسید و بعد به‌پاداش در دفترم به رسم یادگار یا اندرز و عنایت، دو - سه سطری نوشت که نیمی از آن جور می‌آمد به درک و خواست‌های من در آن زمان، و نیم دیگرش در سال‌هایی که بعدها رسید همساز شد با واقعیت‌های زندگانی آن روز و آن‌چنانی که برایم به پیش آمد. حجازی نوشت «رنج نداشتن از رنج داشتن کم‌تر است.» و هم‌چنین نوشت «نیکی کنید به شرط آن که ندانند که نیک‌اید وگرنه نخواهند گذاشت که نیک بمانید.» ما هم به حسب طبع و روندی که داشتیم تاجایی که در توان و فرصت‌مان بود چنان نیز می‌کردیم و کردیم، و نگذاشتیم که نگذارند، و خود خودمان را نگاه داشتیم، و اندرز او را تأییدی شناختیم بر نوع خِرد نیک‌خواه و شکیبا، و رفتار قانع و نرمی که به پایداری و از اصرار در درستی و حفظ صفای صاف و مستقیم، جور دیگری به دید و درک دیگران نسنجنده می‌رسید و نزدشان زبر و سخت می‌نمود، و ربط و نگاهش به روحیه و رفتارهای خلق روزگار نمی‌خورد و در آن میل چاره‌یی جستن برای زندگانی مردم زیادتر بود تا کارآیی‌اش در چاره‌یی کردن.