اوج و افول مدرنیسم (شومیز)

تجربه هنر مدرن در 1 مثلث شکل گرفت. مدرنیته انتقادی، رویکرد آوانگارد و رئالیسم سوسیالیستی، این تجربه در مهم‌ترین فرازهای خود به شکل فرم‌های خالص و اشارات چند لایه‌ای پدیدار گشت. اما حتی فرم‌های آبستره مدرنیستی نیز به نحوی ریشه در ژانرهای کلاسیک منظره، پرتره، طبیعت بی‌جان و نظایر آن‌ها داشتند. بنابراین مدرنیسم شاید قاعده‌ای نوین در ارائه مفاهیم کهن بود. هدف مهم انقلاب مدرنیستی در ظاهر دور ساختن هنر از قلمرو عمومی ادبیات و محیط رمانتیک آن بود. لیکن فرجام مدرنیسم در سال‌های بعد از جنگ جهانی دوم در پایگاه نیویورک، بازگشتی تماشایی به عرصه احساس و هیجان را رقم زد. در این دوران، مدرنیسم مکتبی تازه و نفس‌گیر پدید آورد و به سرعت موفق به تثبیت نهادها و زمینه‌های اجتماعی آن شد. اما جریان‌های منتقد و ساختارشکن، از همان ابتدا در پی دور کردن هنر از عالم احساس و خیال و به سیطره نشاندن خرد و ذهن در فرآیند آفرینش هنری بودند. چالش‌های فراوان از پیرامون موضوعاتی چون ارائه، ادراک و مفهوم هنر، در بسیاری لحظات به منزله اعلان جنگ به مدرنیسم بود.تاریخ هنر معاصر، در صحنه پیشتاز آن مشحون از تلاش‌ها و رویکردهایی انتقادی است که با نقد مفروضات مدرنیسم و هنر بصری و چشم‌نواز آن، مصمم به بازگرداندن هنر به عرصه تفکر و رهایی از محدودیت‌های کسل‌کننده هنر مدرنیستی می‌باشند.این تلاش‌ها نهایتا در دهه‌های پایانی سده بیستم، به شکل‌گیری فضایی پست مدرن و ظهور جریان‌ها و جنبش‌های بسیار متنوعی منتهی شد که با وجود همه تفاوت‌ها ماهوی، در ضدیت با مدرنیسم و دستگاه ارزشی آن با یکدیگر همسان و هم‌آوا بودند.