خورشید همچنان می‌دمد (و آفتاب طلوع می‌کند)

در این منظره تیره مرگ و بی‌ثباتی، نه فقط نسل برت و جیک و دوستانشان که همه نسل‌ها گم‌گشته‌اند. «و آفتاب طلوع می‌کند»، مثل کتاب جامعه، ما را نه به یقین مذهبی می‌کشاند، نه به نیهیلیسم و یاس مطلق. این کتاب که یکی از اندوه بارترین مرثیه‌های امریکایی است با حالتی شبیه به شکوه تراژیک، بر فضائل به سبک درآوردن این یاس و تاب آوردن فقدان عشق صحه می‌گذارد. همینگوی هرگز رمانی به این صلابت ننوشت، گرچه هیچ‌چیز از نبوغش در نگارش داستان کوتاه کم نشد. شور غنایی، کمتر رمانی با این حجم و این شکوه را زنده نگه داشته است.یکی از بادوام ترین مضامین دهه بیست، مرگ عشق در جنگ جهانی اول بود. تمام نویسندگان مطرح، این حادثه را، اغلب به شیوه‌ای تکه‌تکه، مثل قطعه کوچکی از نماد بزرگ تر دوران پس از جنگ، ضبط و ثبت کردند. ولی به نظر می‌رسد که فقط همینگوی روح دوران را درک کرد و آن را در قالب داستانی ماندگار منتقل ساخت.