یادداشت‌های شیطان

امروز درست دهمین روزی است که من به هیات انسان درآمده‌ام و سرگرم این زندگی زمینی هستم.

تنهایی‌ام بس ژرف است. به رفیقی نیازی ندارم، اما گاهی لازم می‌شود از خودم بگویم، و هیچ‌کس نیست که با او صحبت کنم. فکر کردن تنها کافی نیست؛ و مادامی که فکر را به رشته کلام درنیاورم، از وضوح و دقت کامل به دور می‌ماند: اندیشه را عینا باید مثل سرباز یا تیر تلگراف به صف کنی، مثل خط‌آهن امتدادش دهی، از روی پل بگذرانی، خاکریز و پیچی احداث کنی و در محل آشنا، توقفگاهی ترتیب دهی. تنها آن‌وقت است که همه‌چیز روشن می‌شود.