آخر شاهنامه (مجموعه شعر)

اینجا که ماییم سرزمین سرد سکوت است.بالهامان سوخته‌ست، لب‌ها خاموش.نه اشکی، نه لبخندی، و نه حتی یادی از لب‌ها و چشم‌هازیراک اینجا اقیانوسی‌ست که هر بدستی از سواحلشمصب رودهای بی‌زمان بودن است.وز آن پس آرامش خفتار و خلوت نیسی.همه خبرها دروغ بود.