رهایم کن (شماره 2/5)

«سلام»جولیت کنار میزم ایستاده و از زل زدنش معلوم است مضطرب است. انگار اولین باری است که این کار را می‌کنیم.می‌گویم: «سلام»نگاهی به چهره‌اش کافیست تا درد در تمام سینه‌ام بپیچد، اما حقیقت این است که دیگر نمی‌دانم چه بین‌مان می‌گذرد. به او قول دادم راهی برای این مسئله پیدا کنم، و با تمام توان تلاش کرده‌ام، از دل و جان مایه گذاشته‌ام، اما دروغ چرا، بعد از ماجرای دیشب کمی نگرانم. لمس کردن او خطرناک‌تر از آن است که فکر می‌کردم.