صحرای تاتارها

در یک صبح ماه سپتامبر، جووانی دروگر که حالا به درجه افسری رسیده بود، از شهر خود حرکت کرد، اولین مقصد او قلعه باستیانی بود. هنوز هوا تاریک بود که از خواب بیدار شد و برای اولین بار لباس افسری را به تن کرد، بعد از آنکه لباس را پوشید، در نور ملایم چراغ نفتی نگاهی در آیینه بیه خود افکند، ولی از آن نشاطی که انتظار داشت، اثری بر چهره خود ندید. سکوت سنگینی در خانه حکمفرما بود و تنها صدای ضعیفی از اتاق مجاور به گوش می‌رسید، مادرش بیدار شده بود تا با او خداحافظی کند...